ಬಹಿರಂಗ
‘ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ,ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಗೋಮಾಂಸ ಸೇವನೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ’ದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳು..!
- ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ, ಪೌರೋಹಿತ್ಯ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಆಹಾರ, ಗೋಮಾಂಸ ಸೇವನೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಜನ್ಮದಿನವಾದ ಇಂದು (ಜ.12) ಮನನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.
–ದಿನೇಶ್ ಅಮೀನ್ ಮಟ್ಟು
- ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ
ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಎಂದೂ ತಾವೊಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಎಂದಾಗಲಿ, ಹಿಂದೂ ಸನ್ಯಾಸಿಯೆಂದಾಗಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಇತ್ತು. ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ಆಚೆದಡದಲ್ಲಿರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಹಿಂದೂಗಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್, ಬೌದ್ಧರು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದವರೂ ಇದ್ದರು. ಪರ್ಷಿಯನರು ಮೂಲ ಸಿಂಧೂವನ್ನು ಅಪಭ್ರಂಶಗೊಳಿಸಿ ಹಿಂದೂ ಕರೆದರು. ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಅರಸರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂದೂಗಳೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡರು ಎಂದು ಸ್ವತ: ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಹಿಂದೂಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ವೇದಾಂತಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ವಿವೇಕಾನಂದರ ಧರ್ಮದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವೇ ಬೇರೆ ಇತ್ತು. “ದೇವರು ಬಂದು ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ, ಅಂದಿನಿಂದ ಕಾಲ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು, ದೇವರು ಎನ್ನುವವನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಹೃದಯದ ಮೂಲಕ ಅರಿವಾಗುವಂತಹದ್ದು. ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಭೂಮಂಡಲದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರುವುದು ಅದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ದೇವರು ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರೊಳಗೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಧರ್ಮ” ಎಂದು ವಿವೇಕಾನಂದ ಹೇಳಿದ್ದರು.
ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ದರಿದ್ರರಲ್ಲಿ ಬಡವರಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ, ನಿರ್ಗತಿಕರಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾವು ಈಗ ಬಡತನ ಎನ್ನುವುದು ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಪಾಪದ ಫಲ, ಅದೊಂದು ಅಪರಾಧ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.
ದೇವರು ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರೀತಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ದೇವರು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರಪೂಜೆ ಮಾಡಬಹುದು. ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಹಿಂದುತ್ವದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ,ಸಂಕೇತ, ಆಚರಣೆ, ಪೂಜೆಯ ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆಗೆ ಅವರ ಸಹಮತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ಅಲ್ಮೋರದಲ್ಲಿರುವ ಮಾಯಾವತಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಅಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಗುರುಗಳ ದೈಹಿಕ ಚಹರೆಯ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ನಾನು ನೆನಪಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳ ಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರದ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ನೆನಪಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು.
ಧರ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ಬಾಯಿ ಮಾತಲ್ಲ, ನಂಬಿಕೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ಅಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಕೋಮುವಾದಿ ಭಾವನೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಧರ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ಕೋಮುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆ ಸಂಘಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಳಲಾರದು. ಆತ್ಮನಿಗೂ, ದೇವರಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧ ಇದು. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಂಘಿಕ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟಕೂಡಲೇ ಅದು ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುವುದು. ಯಾವ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರದ ಗುಣಗಳಿರುವುದೋ ಅಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ನಾಶವಾಗುವುದು.
ಧರ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ದೇವಾಲಯ ಕಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪೂಜೆಗೆ ಹೋಗುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ. ಒಂದು ಕಣದಷ್ಟು ಧರ್ಮಾನುಷ್ಠಾನ ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಒಂದು ಮಣ ಮಾತಿಗಿಂತ ಮತ್ತು ಒಣ ಹೆಮ್ಮೆಗಿಂತ ಮೇಲು.
ಪುರೋಹಿತಷಾಹಿ ಬಗ್ಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರಷ್ಟು ಕಟುವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕನಿಲ್ಲ.ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನೀಚರು, ಕುತಂತ್ರಿಗಳಾಗಿರುವ ಪುರೋಹಿತರು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ವೇದ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಸಾರ ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮೋಸಗಾರರು ಅಥವಾ ಅವರ ತಾತಮುತ್ತಾತರಾಗಲಿ ಕಳೆದ ನಾನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದಲೂ ವೇದದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವೇಷದಲ್ಲಿರುವ ಈ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ ಮುಗ್ಧ ಜನರನ್ನು ಆ ದೇವರೇ ಕಾಪಾಡಬೇಕು.
ಪುರೋಹಿತರ ಹೃದಯ ಎಂದಿಗೂ ವಿಶಾಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಬಂದ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಸಂತಾನ ಅವರು. ಅವರು ಪ್ರಗತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುವವರು. ಮೊದಲು ಪುರೋಹಿತಷಾಹಿಯನ್ನು ಬೇರು ಸಹಿತ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಿರಿ. ಬನ್ನಿ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ, ಸಂಕುಚಿತ ಬಿಲಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬನ್ನಿ, ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ನೋಡಿ, ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಉನ್ನತವಾದ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿ.
ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಧರ್ಮವೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಷ್ಟು ಭವ್ಯವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಘನತೆ ಗೌರವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಧರ್ಮವೂ ದೀನದಲಿತರ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ತುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲ , ಅಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಶರಣರದ್ದು, ಪುರೋಹಿತರದ್ದು. ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಎಂದು ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಕ್ರೂರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಠಕ್ಕರದ್ದು.
ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿವೆ. ಮತಾಂಧತೆ, ಅನ್ಯಧರ್ಮಿಯರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವುದು, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಕಂದಾಚಾರ, ಕಪಟಾಚಾರಕ್ಕೆಲ್ಲ ಈ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ಕಾರಣ. ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಧರ್ಮ ಎಲ್ಲೊ ಕೆಲವು ಆರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೆಲವು ಪುರೋಹಿತರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೋ ಆಗ ಧರ್ಮ, ದೇವಸ್ಥಾನ, ಚರ್ಚ್, ಮಸೀದಿ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ನಾವು ನಿಜವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಮಷ್ಠಿ ಭಾವನೆಗೆ ಬರುವೆವೋ ಆಗ ಮಾತ್ರ ಧರ್ಮ ಸತ್ಯವಾಗುವುದು, ಬದುಕಿರುವುದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ, ನಡತೆಯಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬೇಕು. (3-14)
2. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ
‘ನಾನೇ ಶುದ್ಧ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಅಶುದ್ಧ’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಮೃಗೀಯವಾದ ರಾಕ್ಷಸ ಧರ್ಮ. ನರಕ ಸದೃಶವಾದ ಧರ್ಮ. ಭರತ ಖಂಡದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇನಾದರೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ಧಿರೇನು? ಜ್ಞಾನ, ಭಕ್ತಿ, ಯೋಗಗಳ ಮಾರ್ಗಗಳೆಲ್ಲ ಹೋಯಿತು. ಈಗ ಉಳಿದಿರುವುದು ಒಂದೇ ಧರ್ಮ. ಅದು ‘ಮುಟ್ಟಬೇಡ, ಮುಟ್ಟಬೇಡ ಎಂಬುದು.
ಪ್ರಪಂಚವೆಲ್ಲ ಮೈಲಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮಡಿ, ಅಹಾ ಎಂತಹ ತಿಳಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ.ಇಂದಿನ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಮಾರ್ಗವೂ ಅಲ್ಲ, ಭಕ್ತಿ ಮಾರ್ಗವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದರ ಧರ್ಮವೇ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಉಪದೇಶ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿದಿದೆ. ಹಸಿದವನಿಗೆ ಒಂದು ತುತ್ತನ್ನು ಕೊಡದವರು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಟ್ಟಾರು? ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಉಸಿರಿನ ಸೋಕಿನಿಂದಲೇ ಇವರು ಪಾಪಿಗಳಾಗುವುದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಹೇಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿಯಾರು. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಮನೋರೋಗ. ಈ ರೋಗ ಗುಣವಾಗದೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಉದ್ಧಾರವಾಗಲಾರದು.
ಸಮಾನತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಧರ್ಮ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅದು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮ. ವೇದಾಂತ ತತ್ವಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಚಾರಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ವಿಶ್ವದ ಮಾನವ ವರ್ಗದ ಬಹುಮಂದಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಇಸ್ಲಾಂಧರ್ಮದ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಮುಸಲ್ಮಾನ ಧರ್ಮಗಳೆರಡೂ ಮಿಲನವಾಗಬೇಕು, ವೇದಾಂತದ ಮೆದುಳು ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಮಿನ ದೇಹ ಇದೊಂದೇ ನಮ್ಮ ಪುರೋಗಮನಕ್ಕೆ ಹಾದಿ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇಂದಿನ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ತಿಕ್ಕಾಟದಿಂದ ವೇದಾಂತದ ಮೆದುಳು ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಮಿನ ದೇಹದಿಂದ ಕೂಡಿದ ತೇಜೋಮಯವಾದ, ಅಜೇಯವಾದ ಮುಂದಿನ ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಭಾರತದ ಉದಯ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ದುರ್ದಿನ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಾರದಿರಲಿ, ಆಗ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಎರಡೂ ನಾಶವಾಗುವುದು. ವೈವಿಧ್ಯವೇ ಜೀವನದ ರಹಸ್ಯ. ಇದು ನಾಶವಾದರೆ ಸೃಷ್ಟಿನಾಶವಾಗುವುದು. ನನ್ನ ಧರ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ಎಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುವುದು ಒಂದೇ ಧರ್ಮ. ಈ ಧರ್ಮವೇ ಹಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಗೂ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಬೇಕು. ಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಓದಿದರೆ ಅವರೊಬ್ಬ ನಾಸ್ತಿಕನೂ ಇರಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯವೂ ಬಾರದೆ ಇರದು.
3. ಆಹಾರ
ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನಿನಗಿಷ್ಟವಾದ ಮೀನು-ಮಾಂಸ ತಿನ್ನು. ಈ ದೇಶವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ತರಕಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ, ಅಜೀರ್ಣದಿಂದ ನರಳುವ ಬಾಬಾಜಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿವೆ. ಸತ್ವಗುಣದ ಚಿಹ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ತಮಸ್ಸು. ನಗುಮುಖ, ಅಭಯೋತ್ಸಾಹ, ತೃಪ್ತಿ, ಉತ್ಕಟ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಸತ್ವಗುಣದ ಪರಿಣಾಮ. ಸೋಮಾರಿತನ, ಆಲಸ್ಯ, ಉತ್ಕಟ ಮೋಹ, ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಾಮಸ ಚಿಹ್ನೆಗಳು. ನಮಗಿಂದು ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಸತ್ವಗುಣಿಗಳು. ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಅನ್ನ, ಬಟ್ಟೆ, ಉದ್ಯೋಗ ಬೇಕು. ದೇಶ ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳಬೇಕು, ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಡವಾಗಿ, ಮರ ಕಲ್ಲುಗಳಂತಾಗುತ್ತಾರೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಂಸ, ಮೀಣು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ಆದರೆ ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನದೆ ವಿಧಿ ಇಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಠಿಕಾಂಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆಹಾರ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಜಪಾನ್ ದೇಶವೇ ಉದಾಹರಣೆ (7-125) ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಚೀನಿಯರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಡವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿದ ತರಕಾರಿ ತಿಂದು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ ಜಪಾನಿಯರೂ ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಾಂಸಹಾರ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ನಂತರ ಆ ದೇಶದ ಚರಿತ್ರೆಯೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗೆ ಜಯವೆಂಬುದು ಇರುತ್ತೋ ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ದುರ್ಬಲರು ಬಲಾಢ್ಯರ ಪಾದದ ಅಡಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರಿಗೆ ಶಾಖಾಹಾರದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಹೇಳಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು. ಒಂದು ದೇಶವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ.
4. ಗೋಮಾಂಸ
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ದನದ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸಿ, ರಾಜ, ಮಹಾತ್ಮರು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೂಳಿಯನ್ನು ಕೊಂದು ಅಡಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಂದು ವೇದದಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮದು ಕೃಷಿಪ್ರಧಾನ ದೇಶ. ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಂದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ದನದ ಜಾತಿಯೇನಾಶವಾಗುವುದೆಂದು ತಿಳಿದು, ಗೋಹತ್ಯೆ ಮಹಾಪಾಪವೆಂದು ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಲಾಯಿತು.
ಈಗ ನಾನು ಕೇವಲ ಮಾಂಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು 1897ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 28ರಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಶ್ರೀಮತಿ ಹೆಲ್ ಅವರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು.ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಸತ್ಯವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯಾದರೂ ಉಳಿದಿದೆಯೇ? ತಾವು ಸಾತ್ವಿಕರೆಂದು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಾವೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವುದೊಂದೇ ಅವರಿಗಿರುವುದು.
ಯಾವ ಮನುಷ್ಯ ಕೊಂಚವೂ ಶ್ರಮಪಡದೆ ಕೇವಲ ಹರಿನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಕೊಠಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿರುವನೋ, ಯಾರು ಸ್ವತ: ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೆದರೇ ಇತರರಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಅನ್ಯಾಯ-ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಮೌನವಾಗಿ ಉದಾಸೀನದಿಂದ ಇರುವನೋ, ಅಂತಹ ಸಾತ್ವಿಕ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?
ಒಂದು ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹಸಿವನ್ನು ಹಿಂಗಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಆಹಾರ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಲ್ಲರು? ಭೋಗದ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕೊಂಚವೂ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗದೆ ಇರುವಾಗ ಆ ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ತ್ಯಾಗಬುದ್ದಿ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ?
5. ರಾಜಕೀಯ
ಧರ್ಮವನ್ನು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಪುರುಷರನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸ ಪುರುಷರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರನ್ನು ಎಲ್ಲ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಬಳಸುತ್ತಾ ಬಂದಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆ, ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಇವರ ವಿಚಾರಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗಿವೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಜ್ಯೋತಿಬಾ ಪುಲೆ, ಪೆರಿಯಾರ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬುದ್ಧ, ಬಸವಣ್ಣನವರನ್ನು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಕೂಡಾ ಈಶ್ವರ ಚಂದ್ರ ವಿದ್ಯಾಸಾಗರ ಮತ್ತು ಠ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರನ್ನು ಚುನಾವಣಾ ಭಿತ್ತಿಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿವೆ.
ಆದರೆ ಬಳಕೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ದುರ್ಬಳಕೆ ಆಗಬಾರದು. ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಓದಿದರೆ ಅವರು ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರೆಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಮ್ಯಾನ್ ರೊಲಂಡ್ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದವರೆಲ್ಲರೂ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದುರ್ಬೀನ್ ಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

ಅಂತರಂಗ
ಕವಿತೆ | ಒಂಟಿಯಾನದ ಸರಕು
~ಹೊನ್ನಪ್ಪ. ನೀ. ಕರೆಕನ್ನಮ್ಮನವರ
ಗೌಜು ಗದ್ದಲವ ಸೀಳಿದ
ನಿಶ್ಯಬ್ದ ‘ಮೌನ’
ಹಾದಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿದೆ
ತನ್ನೆದೆಗೆ ತಾ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ
ತುಳಿದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಗೊಡವೆ ಬಿಟ್ಟು
ಕಣ್ಣಿಗಂಟಿದ ಬೆಳಕಷ್ಟೇ
ಗುರಿ ತೋರುವ ಕಂದೀಲು
ಕಾಣದೂರಿನ ಹಂಬಲಕೆ
ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಚಾಳಿಸು
ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ಹೆಣ್ಣೆದೆಗೆ
ಇಣುಕುವ ಮೀಸೆಯಂಚಿನ
ತುಟಿಯ ಕುಹಕಗಳು
ದೂರಿ ದೂರಿ ದೂರವೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ
ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳ ಮರದಂತೆ..
ನಗ್ನ ಸತ್ಯ ಅರಿಯದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಾಗಿ..!
ವಕಾಲತ್ತು ಹೂಡುವವರಾರಿಲ್ಲಿ..?
ಕಟಕಟೆಯಿಂದ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ
ಕೂಡಲೇ ತೀರ್ಪು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ
ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗುವುದಂತೆ..!
ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರಕಿಲ್ಲಿ
ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ
ಕಿವುಡರಾಗಿಯೇ ನಡೆಯಬೇಕು
ಅಸಂಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಮೀರದ
ಈ ಲೋಕದೊಳಗೆ,
ಅದೆಷ್ಟು ಅಳೆದಳೆದು
ತೂಗಿದರೇನು
ಕೊನೆ ಇರದ ಈ ಏಕಾಂತ..?
ಆದರೂ ಒಂಟಿಯೇನಲ್ಲ ಬಿಡಿ
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನಿರುವಾಗ..!
ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ..?
ಅಲ್ಲಿ ಯಾರದೋ ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು
ನಲುಗಿದ ಗುಲಾಬಿ ಎಸಳು
ನಡುರಸ್ತೆಯಲಿ ತಾಳಿ
ಕಿತ್ತುಕೊಂಡವನಿಂದ
ಕೈಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಕರಿಮಣಿ
ತೆವಲು ತೀರಿದ ಬಳಿಕ
ಇರಿದ ರಕ್ತದ ಕಲೆ
ದಾರಿಯುದ್ಧಕ್ಕೂ
ನನಗೆ ಜಾಹೀರಾತಾಗಿರುವಾಗ
ಕಾಲಿನಿಂದ ನಡೆದವರಿಗಿಂತ
ತಲೆಯಿಂದ ನಡೆದವರೇ
ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತ ಮೈಲುಗಲ್ಲುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ
ಈ ಸುಡುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೀಗ..!
~ಹೊನ್ನಪ್ಪ. ನೀ. ಕರೆಕನ್ನಮ್ಮನವರ, ಶಿಕ್ಷಕರು,9986334154

ಅಂತರಂಗ
ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ಕತೆ | ಸತ್ಯದರ್ಶನ
~ಸುಜಾತ ಎಸ್.ಎನ್ ರೆಡ್ಡಿ, ಬೆಂಗಳೂರು
ಅತ್ತೇ , ಇವತ್ತು ಜಯಂತ್ ಮಾವ ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ..! ಅಮ್ಮ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನ ಹಿಡಿಯಕ್ಕೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನಿ..!” ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರುತ್ತಿದ್ದ ರೇಷ್ಮೆಲಂಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮಹಡಿ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದವಳು, ನನ್ನ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಮುಖಭಾವವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ,”ಅತ್ತೇ,ನಿಮಗೆ ಖುಷಿ ಇಲ್ವಾ..!? ಮಾವ ಹತ್ತುವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಜೈಲಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಿರೋದು..!?” ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಕಂಗಳನ್ನು ಕಿರಿದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು ನಮ್ಮನೆಯ ಚೈತನ್ಯ ಚಿಲುಮೆ ಮೌನಿಕ.
”ನಾವೆಲ್ಲ ಖುಷಿಪಡುವ ಸಾಧನೆಯ ಕೆಲಸವೇನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಮಾವ ಮೌನಿ. ನನ್ನಣ್ಣ ಅಂದ್ರೆ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನನ್ನ ಕೊಂದು ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಿರೋದು! ಅಂಥವನ ಮುಖ ನೋಡಕ್ಕೂ ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ!” ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅಸಹನೆ, ಕೋಪ, ನಿರಾಸೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನಾಡುವ ಪ್ರತಿಪದದಲ್ಲಿಯೂ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾ ಮಡಚಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಬಳಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಕಿತ್ತೆಸೆದು ಕೊರಳಿಗೆ
ನೇತುಬೀಳುತ್ತಾ,”ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಪೂರ್ತಿ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಯದೆ ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸಬಾರದು, ದ್ವೇಷಿಸಬಾರದು ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೇ, ಉದ್ದೇಶಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಿದ್ರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ರಕ್ತದಕಲೆ ಅಂಟಲ್ವಂತೆ! ಮಾವ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಅವರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪನನ್ನ ಕೊಂದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ನಾನೂ ನಂಬ್ತೀನಿ ಅತ್ತೆ…!”
”ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವ ಒಳ್ಳೆಯವನು ಅನ್ನೋ ಭ್ರಾಂತು ಹಿಡಿದಿದೆ! ತಾನೊಬ್ಬ ಸತ್ಯಸಂಧ ಅಂತ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ನಂಬಿಸಿ ಮಂಕುಬೂದಿ ಎರಚಿದ್ದಾನೆ ಆ ನಿನ್ನ ಮಾವ ಜಯಂತ್! ಅದಕ್ಕೇ ನೀವೆಲ್ಲಾ ಹೀಗಾಡ್ತಿರೋದು!” ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ನೋವಿನಸೆಲೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಂಬನಿಯನ್ನು ಕಾಣದಂತೆ ತಡೆದು ತುಸು ಬಿರುಸಾಗಿಯೇ ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ. ಕೋಪದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಂಡ ನನ್ನೊಡನೆ ಮತ್ತೇನು ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಒಂದುಕ್ಷಣ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋದಳು ಮೌನಿಕ.
ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಕದಡಿದಂತಾಗಿತ್ತು..! ಹೃದಯವೂ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಬದುಕಿನ ನೀಲನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವುಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನಪಥವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಗ್ಗಲಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗಲೆಂದು ಮಹಡಿಯ ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತೆರೆದು, ಹೊರಗಡೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಹಸಿರು ಹೊದ್ದ ಘಟ್ಟಪ್ರದೇಶ. ನೇಸರನ ಜಾಡಿಲ್ಲದೆ ಕವಿದಿದ್ದ ಹಿಮವಿನ್ನೂ ಕರಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿನಂತಹಾ ಮನೆಗಳಿಂದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜನು ಸೀಳುತ್ತಾ ಹೊರಟ ಸುರುಳಿಯಾಕಾರದ ಹೊಗೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಜೀವಚೈತನ್ಯವನ್ನು, ಬದುಕಿನೆಡೆಗಿನ ಅಪರಿಮಿತ ಒಲವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮುದುಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಕ್ಕೆ, ಬದುಕಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಚಿತ್ರಣ ಯಾವ ಹುರುಪನ್ನೂ ತುಂಬಲಾರದೆ ಸೋತಿತ್ತು. ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಗೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಡಲನ್ನು ಶಾಲಿನಿಂದ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸಿ ನಾನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪುಗಳ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೆ.
****
ಹೆಚ್ಚೂ ಕಮ್ಮಿ ಇದೇ ಮಾಘಮಾಸದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅಣ್ಣ ಅಶ್ವಿನ್ ಗೆ ಚಂದ್ರಚಕೋರಿಯಂತಹ ಪ್ರವಸ್ಥಿಯೊಡನೆ ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವರದ್ದು ಪ್ರೇಮವಿವಾಹ. ಅತ್ತಿಗೆಯಂತೂ ಗುಣದಲ್ಲಿ ಅಪರಂಜಿ! ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಅಣ್ಣನೊಡನೆ ನನ್ನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ! ಅವನೆಂದರೆ ಒಂದು ವಿಧವಾದ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಭಯ! ಅವನ ಒರಟು ಸ್ವಭಾವ, ಗಡಸುಮಾತು ಅವನಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟಿತ್ತಾ ಅನ್ನೋದು ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ನಡೆನುಡಿಯಿಂದ ಬಂದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವಳಾದ ನನ್ನೊಡನೆ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳತಿಯಂತೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಚಿನ್ನಾರಿ ಮೌನಿಕಳ ಆಗಮನವಾದ ನಂತರವಂತೂ ನಮ್ಮ ಮನೆ ನಂದಗೋಕುಲವಾಗಿತ್ತು.
ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಧುರ್ಯದ ಪ್ರೇಮಪಲ್ಲವಿಸಿ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ರಂಗುರಂಗಿನ ಕನಸು ತುಂಬಿತ್ತು. ಆ ಸವಿಭಾವದ ಒಲವ ಲಹರಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು ಅತ್ತಿಗೆಯ ಅಣ್ಣ ಜಯಂತ್. ನೋಡಲೆಷ್ಟು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಹೊನ್ನಿನ ಗುಣವುಳ್ಳವನು! ಅಣ್ಣನ ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದ್ದ ಚೆಲುವ ಚೆನ್ನಿಗರಾಯ ನಂತರದಲ್ಲಿ ತಂಗಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಹಸನಾದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಬೀಜ ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅದು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು, ಚಿಗುರುತುಂಬಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಲು ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳೇ ಹಿಡಿದಿದ್ದವು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಅವನೆಷ್ಟು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನೆಂದರೆ ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆವ ಒಂದೊಂದು ಕ್ಷಣಗಳು ಕೂಡ ಯುಗಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಢ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಸೆದಿದ್ದ ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರೆವು ಎಂದರಿವಾದಾಗ ತಡಮಾಡದೆ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರೊಡನೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಕೇಳಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯೂ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತ್ತು. ಜಯಂತ್ ಕೂಡ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಭದ್ರವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಉದ್ಯೋಗವನ್ನರಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಈಗ ಬೇಡವೆನ್ನಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣಗಳೇ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ ಖುಷಿಯಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮದುವೆಗೆ ಅಸ್ತು ಎಂದಿದ್ದರು. ಅತ್ತಿಗೆಯ ಸಂತೋಷಕ್ಕಂತೂ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! “ಈ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಗೌರಿ ನನ್ನ ತವರನ್ನು ಬೆಳಗಲು ಹೋಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ..!” ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದಳು.
ಆದರೆ ಕ್ರೂರವಿಧಿಗೆ ನಮ್ಮ ಈ ಸಂತೋಷ ಕಣ್ಣುಕುಕ್ಕಿತ್ತೇನೋ..! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ಭರದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಬರಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಅಣ್ಣನ ಹತ್ಯೆಯ ಸುದ್ದಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪಳಿಸಿತ್ತು! ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಘೋರ ದುರಂತವೆಂದರೆ ಆ ಕೊಲೆಯನ್ನು ಜಯಂತ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದು..! ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಕಾಲ ಕೆಳಗಿನ ಭೂಮಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕುಸಿದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು! ನಾನಂತೂ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ಥರಥರನೆ ನಡುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ! ತೋಟದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಮಡುವಿನ ನಡುವಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕಂಡು ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಏನಾಯ್ತು,!? ಯಾಕಾಯ್ತು..!? ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತಿಗೆಯಂತೂ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಂತೆ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಮೌನದ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಈ ಘಟನೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ತುಂಬಿ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಆವಿಯಾಗಿಸಿತ್ತು.
ಮೊದಲಿಗೆ ಜಯಂತ್ ಕೊಲೆಗಾರನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ನೇ ಜೈಲಿನ ಕಂಬಿಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುಗಳಿಗೂ ಅವನದ್ದು ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವೆಂದಾದಾಗ ನನ್ನ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದಿತ್ತು.
“ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವೇ..!? ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನಂಬಿರುವ ನಾನು, ಪ್ರವಸ್ಥಿ, ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬೇಕಾದ ನಮ್ಮ ಮೌನಿ.. ಇವರ್ಯಾರೂ ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲವೇ..!? ಎಲ್ಲರ ನಾಳೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ ನಿನ್ನದೆಂಥ ಕ್ರೂರ ಮನಸ್ಥಿತಿ..!?” ಎಂದು ಕೋಪಾವೇಷದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯನ್ನನುಭವಿಸುತ್ತಾ ನೇರಾನೇರ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೆ! ಅವನೇ ಕೊಲೆಗಾರನೆಂದು ಸಾಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ದೃಢೀಕರಿಸಿದ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಜನರ ಜೀವನವನ್ನು ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ದೂಡಿದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಮತ್ತೆ ನನಗನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಪುಟಗಳು ತಿರುವಿಕೊಂಡಂತೆಲ್ಲಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವನ ‘ಪಡಸಾಲೆಯ ಕರಿಕಂಬದಂತೆ’ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಭಾವದ ಛಾಯೆ ಮಾಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದವನನ್ನು ಆಗಾಗ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವಳಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ನಿಲುವನ್ನೂ ತಾಳಿರಲಿಲ್ಲ! ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದ ಗಂಡನನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಗೊಳಿಸಿದನೆಂಬ ಕೋಪ ಅವಳಲ್ಲಿರಲೇ ಇಲ್ಲ! ತನ್ನಣ್ಣ ಎಂಬ ಅತಿಯಾದ ವಾತ್ಸಲ್ಯವೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗದು! ಅದನ್ನೇ ಒಂದುದಿನ ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ…
”ಜಯಂತ್ ಅಣ್ಣ ಹೇಗೆ ಅನ್ನೋದು ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ ಮೃದುಲ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಅವನೇನೆಂಬುದನ್ನು ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನನ್ನೆದುರಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..” ಎಂದಷ್ಟೇ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಪ್ರವಸ್ಥಿ ಅವನ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದು ನನಗೆ ಉಗುಳಲಾರದ ಬಿಸಿತುಪ್ಪವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ದ್ವೇಷಿಸಿ ದೂರವಿಡಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡನ ಸಾವಿನ ದುಃಖವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಅವಳು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತ ಪರಿ ಎಂತಹವರನ್ನೂ ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗಿಸುವಂತಿತ್ತು..! ಈ ಹತ್ತುವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡುದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಮನೆಯನ್ನು, ತೋಟವನ್ನು ಅವನಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೊಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ದೂರುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾಗಿ ಬೆಳಗನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಡನೆ ಹೇಗೋ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟರೂ ಕತ್ತಲೆಯ ಸುಧೀರ್ಘ ರಾತ್ರಿಗಳು ಮೈಲಿಗೆಯ ಘಮವನ್ನು ಅಂಟಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅವನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಿದ್ದರೂ ಕಾಡುವ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ವಂಚಿತಳಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಮ್ಮ ಮದುವೆಯಾಗೆಂದು ಬಲವಂತಪಡಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನ್ನದೆನ್ನುವ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ ಖಾಲಿಯಾದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬೀಗ ಜಡಿದಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕಠಿಣ ನಿಲುವುಗಳಿದ್ದರೂ ಭಾವವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೂರಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕಂತೂ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ಇಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
****
ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವಾಗಲೇ ಕೆಳಗಡೆ ಅವ ಬಂದ ಸದ್ದಾಗಿತ್ತು! ಇಲ್ಲಿ ಹೃದಯವೊಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು! ಅತ್ತಿಗೆಯ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ, ಮೌನಿಯ ಮುಗ್ಧನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಿಹಿಕಹಿ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡುವವ ಹತ್ತುವರ್ಷದ ಕಠಿಣಸಜೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಇಂದು ತನ್ನವರನ್ನು ನೋಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ.(!?) ಅತ್ತಿಗೆಯ ಸಡಗರವನ್ನಂತೂ ಹೇಳತೀರದು. ಅವನಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಖಾದ್ಯಗಳ ಪರಿಮಳ ಮನೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕ್ಷೋಭೆಗೆ ದೂಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕೆಳಗೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದೌತಣ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಹೂವಿನ ಮಕರಂದದಂತೆ ಮಧುರವಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಬಂಧ ಬೇವಿನ ಕಹಿಯಂತೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಆಕ್ಷೇಪವಿದ್ದೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಹಿಂದಿನ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ ತೋರುವ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ಲು! ಅಣ್ಣನ ಸಾವು ನನ್ನನ್ನೇ ಇಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಡ್ತಿದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದ ಅವಳನ್ನ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಕಾಡ್ಬೇಕು!? ಆದ್ರೆ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಜಯಂತ್ ಗೆ ಕೆಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆಯ ಹೊಗೆಯಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಆಗಲೇ ನನ್ನನ್ನರಸಿ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಬಂದ ಅತ್ತಿಗೆ, “ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿವೆ. ತುಂಬಾ ಬಳಲಿದ್ದಾನೆ! ನೋಯಿಸಬೇಡ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಅವನಿಗೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಿಸು..” ನನ್ನೆದೆಯ ಬಿರುಕನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು ನನ್ನೆದುರು ನಿಂತು ಅವಳಾಡಿದ ನುಡಿಗಳು. ಸರ್ರನೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಒಳಗೆ ಲಾವಾರಸ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
“ಸತ್ತಿದ್ದು ನನ್ನಣ್ಣ ಅಲ್ವಾ…ನಿನ್ನಣ್ಣ ಆಗಿದ್ರೆ ನನ್ನೆದೆಯ ನೋವು ನಿನಗೂ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಿತ್ತು..!” ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಜಾರಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟೇ, ಯಾವ ಆವೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಳೋ ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ಬಿಗಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು! ”ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದವನೇ ನಿನ್ನ
ಕರುಳಕುಡಿಯ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸೆಗಿದ್ರೆ ಆಗ ಗೊತ್ತಾಗಿರೋದು ನಿನಗೂ ಈ ತಾಯಿಯೊಡಲ ದಳ್ಳುರಿ! ಆ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಸಹಿಸಲಾರದ ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಮಪಿಶಾಚಿಯನ್ನ ಕೊಂದರೆ, ತಂಗಿಯನ್ನ ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಮಾಡದ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವನು ಹರಕೆಯ ಕುರಿಯಂತೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಠಿಣಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಆಗ ಅರ್ಥವಾಗಿರೋದು ನಿನಗೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗಾದ ಆಘಾತ, ಸಂಕಟ ಎಂತಹದೆಂದು…””ಪುಟ್ಟಾ.!” ಆಗಲೇ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಬಂದ ಜಯಂತ್ ಆತಂಕದಿಂದ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ.”ಇನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲಣ್ಣಾ..!” ಕಂಬನಿಗೆರೆಯುತ್ತಾ ಜಯಂತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟಳು.
ಅಷ್ಟೇ… ಭೂಕಂಪವಾದಂತೆ ತಲ್ಲಣಗೊಂಡಿತ್ತು ನನ್ನೆದೆ! ಕುಸಿದು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಹೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ಅಮ್ಮ ಯಾಕೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಅಣ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೋಗಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನಾನ್ಯಾಕೆ ಅವನಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸದೆ ಅದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಹಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಉನ್ನತ ಹೃದಯಿಗಳಿಗೆ ಅರಿಯದೆ ನೋವು ಕೊಟ್ಟ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಕೈಮುಗಿದು ಕಂಬನಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಾ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಕೇಳಿದೆ. ನಮಗದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲಾ ಎಂಬಂತೆ
ಅವರ ತೋಳತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೈಸಿದ್ದರು. ಆ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಹಿತವಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿಗೆದ್ದ ಸಂತಸವಿತ್ತು. ಪ್ರಖರವಾಗಿ ಬೆಳಗುವ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಇಬ್ಬನಿ ಹೇಗೆ ಕರಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಜೀವಚೈತನ್ಯ ತುಂಬುವುದೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಯದರ್ಶನದಿಂದ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿದ್ದ ದ್ವೇಷವೆಂಬ ಮಾಯರೆಡ್ಡಿ , ಮನವು ತಿಳಿಯಾಗಿ ಬದುಕು ಹಸನಾಗಿತ್ತು.
*****
ಕತೆಗಾರ್ತಿ ಪರಿಚಯ
ಸುಜಾತ ಎಸ್.ಎನ್ ರೆಡ್ಡಿ ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪಡೆದಿರುವ ಇವರು, ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮೈಸೂರಿನ ವಿದ್ಯಾ ಫ್ಯಾಶನ್ ಅಕಾಡೆಮಿಯಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಶನ್ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಕೋರ್ಸ್ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಶನ್ ಡಿಸೈನರ್ ಆಗಿ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪಿಡಬ್ಲ್ಯೂಡಿ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಎ. ನಾಗ ಸುಬ್ಬಾರೆಡ್ಡಿ ಅವರ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾಗಿರುವ ಇವರು, ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಆಸಕ್ತಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಬೃಹತ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ವೇದಿಕೆಯಾದ ‘ಕಥಾಗುಚ್ಚ’ದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಿರ್ವಾಹಕಿಯಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಒಲವಿನ ಫಲವಾಗಿ ‘ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯ’ ಹಾಗೂ ‘ಅನುರಾಗದ ಈ ಬಂಧನ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ‘ಬಿ ಟ್ರೆಂಡ್ಸ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ‘ಸುವಿಚಾರ’ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಥೆ, ಕವನ ಹಾಗೂ ವೈಚಾರಿಕ ಲೇಖನಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಅಧ್ಯಯನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಇವರದು ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ.

ಅಂತರಂಗ
ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ಕವಿತೆ | ಬಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ
~ಕವಿತ ಎ. ವಿ. ಶ್ಯಾಗಲೆ, ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗ, ದಾವಣಗೆರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯ, ದಾವಣಗೆರೆ
ಈಗೀಗ
ಮೆದುಳು – ಕಿಡ್ನಿಗಳ
ಜಾಗ ಬದಲಾಗಿರಬೇಕು.
ಸರ್ಜರಿಗೆಂದು ಕೆಲವರನ್ನು
ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ
ಕೂರಿಸಿದೆ…
ಔಷಧಿಯೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ
ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೂ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಹಳೆ ಗುಜುರಿ ಸಾಮಾನುಗಳ
ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವವರು
ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಮುರಿದ ಮನಸ್ಸುಗಳ ತಂದಿಟ್ಟೆ
ಯಾಕೋ ಅಂಗಡಿಯಣ್ಣ ಆಗಲ್ಲವೆಂದ.
ಸೋಪು ಮಾರುವವರು
ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ!
ಅವರಂಗಡಿಯಲ್ಲೂ ಕೇಳಿದೆ.
ಮನಸ್ಸು-ಮೆದುಳು
ತೊಳೆಯುವ ನೊರೆಯೂ
ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಹಾವು ಹಿಡಿಯುವವರು
ಬೆಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುವವರು
ಬಲೆ ಹಿಡಿದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಒAದು ತಲೆಯ,
ಎರಡು ಕಾಲಿನ
ಪ್ರಾಣಿ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದೇ?
ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದೆ.
ಅನಿಸಿದ್ದು:
ಕಬ್ಬಿಣದ ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕುವ
ಕಮ್ಮಾರ ಸಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಕೇಳಿನೋಡೋಣವೆ?
ಒಡೆದ ಮನಸುಗಳ ಬೆಸುಗೆಗೆ ಹಣವೆಷ್ಟು ತಗಲುವುದೆಂದು?
ಬೀಗ ಹಾಕುವವರೂ
ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಮನೆಗೆ ಹಾಕುವ ಬದಲು
ಮಂದಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರೆ
ಮನಗಳಾದರೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತೇನೋ!
ಜಿಪ್ಪು ಹಾಕುವವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಹಾಕುವ ಬದಲು
ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರೇ
ಒಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾದರೂ
ಅಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಬಹುದಿತ್ತು!
ಈಗೀಗಂತೂ
ಕೊಳೆತ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಾರುತಿಹುದು ಜಗದ ತುಂಬಾ!
ಸುಗAಧ ದ್ರವ್ಯವನ್ನಾದರೂ ಸಿಂಪಡಿಸಬೇಕು.
ಅವರ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಯಾಕೋ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ!
ಕುಮಾರಿ. ಕವಿತ ಎ. ವಿ. ಅವರು ಶ್ರೀ ವಿರೂಪಾಕ್ಷಪ್ಪ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮತಿ ಮಹಾದೇವಮ್ಮ ದಂಪತಿಗಳ ಮಗಳಾಗಿ ದಿನಾಂಕ: 26.05.2001ರಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆ(ತಾ/ಜಿ)ಯ ಶ್ಯಾಗಲೆ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಾಗೂ ಪ್ರೌಢ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅವರ ಹುಟ್ಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದರು. ಪದವಿ ಪೂರ್ವ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಹೊಳಲ್ಕೆರೆ ತಾಲೂಕಿನ ಮುತ್ತುಗದೂರು ಎಂಬ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಪದವಿ ಹಾಗೂ ಬಿ.ಇಡಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದಾವಣಗೆರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುವ ಇವರು ಹಲವಾರು ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಕವಿತೆ ವಾಚನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಕ್ರೆಸ್ಟ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ದ.ರಾ. ಬೇಂದ್ರೆ ಸ್ಮೃತಿ ಕಾವ್ಯ ಬಹುಮಾನ (2025) ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟç ಮಟ್ಟದ ಕ್ಲಾರೆಟ್ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ (2025)ಗಳು ಇವರಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆತಿವೆ.

-
ದಿನದ ಸುದ್ದಿ3 days agoಹರಿಹರ | ಮೊರಾರ್ಜಿ ದೇಸಾಯಿ ವಸತಿ ಶಾಲೆ, ದೇವರಬೆಳಕೆರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವ್ಯವಹಾರ | ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲ ನೀಲಪ್ಪ ಪಿಡ್ಡಣ್ಣನವರ್ ವಾರ್ಡನ್ ಹೆಚ್.ವಿ.ನಾಗರಾಜ್ ವಿರುದ್ಧ ಲೋಕಾಗೆ ದೂರು|
-
ದಿನದ ಸುದ್ದಿ2 days agoದಾವಣಗೆರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಕುಲಸಚಿವ ಎಸ್.ಬಿ ಘಂಟಿ ವಿರುದ್ಧ ಲೋಕಾಗೆ ದೂರು
-
ಅಂತರಂಗ15 hours agoಕವಿತೆ | ಒಂಟಿಯಾನದ ಸರಕು
-
ದಿನದ ಸುದ್ದಿ1 day agoಕಾರಾಗೃಹಗಳ ಇಲಾಖೆ ನೇಮಕಾತಿ ಪರೀಕ್ಷೆ : 4,697 ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಹಾಜರು



